دختر دانش آموزی صورتی زشت داشت.دندان هایی نامتناسب

با گونه هایش،موهای کم پشت و رنگ چهره ای تیره.

روز اولی که به مدرسه جدیدی آمد،هیچ دختری حاضر نبود

کنار او بنشیند.

نقطه مقابل او دختر زیبارو و پولداری بود که مورد توجه همه

قرار داشت.او در همان روز اول مقابل تازه وارد ایستاد و از او

پرسید:"میدونی زشت ترین دختر این کلاسی؟"

یک دفعه کلاس از خنده ترکید.بعضی ها هم اغراق آمیزتر

می خندیدند.

اما تازه وارد با نگاهی مملو از مهربانی و عشق در جوابش

جمله ای گفت که موجب شد در همان روز اول،احترام ویژه ای

درمیان همه و از جمله من پیدا کند:

"اما بر عکس من،تو بسیار زیبا و جذاب هستی."

او با همین یک جمله نشان داد که قابل اطمینان ترین فردی

است که می توان به او اعتماد کرد و لذا کار به جایی رسید

که برای اردوی آخر هفته همه می خواستند با او هم گروه باشند.

او برای هر کسی نام مناسبی انتخاب کرده بود،به یکی می گفت:

"چشم عسلی و به یکی ابرو کمانی و به یکی از دبیران لقب

خوش اخلاق ترین معلم دنیا و به مستخدم مدرسه هم

محبوب ترین یاور دانش آموزان را داده بود."

آری ویژگی برجسته او در تعریف و تمجید هایش از دیگران بود که

واقعاً به حرف هایش ایمان داشت و دقیقاً به جنبه های مثبت فرد

اشاره می کرد.مثلاً به من می گفت بزرگترین نویسنده دنیا و به

خواهرم می گفت بهترین آشپز دنیا و حق هم داشت.

آشپزی خواهرم حرف نداشت و من از این تعجب کرده بودم که

او توی هفته اول چگونه این را فهمیده بود.

سالها بعد وقتی او به عنوان شهردار شهر کوچک ما انتخاب

شده بود به دیدنش رفتم و بدون توجه به صورت ظاهری اش

احساس کردم شدیداً به او علاقه مندم.پنج سال پیش وقتی

برای خواستگاری اش رفتم،دلیل علاقه ام را جذابیت سحر آمیزش

میدانستم و او با همان سادگی و وقار همیشگی اش گفت:

"برای دیدن جذابیت یک چیز،باید قبل از آن جذاب بود!"

در حال حاضر من از او یک دختر سه ساله دارم.دخترم بسیار

زیباست و همه از زیبایی صورتش در حیرتند.روزی مادرم از

همسرم سؤال کرد که راز زیبایی دخترمان در چیست؟

همسرم جواب داد:

"من زیبایی چهره دخترم را مدیون خانواده پدری او هستم."

و مادرم روز بعد نیمی از دارایی خانواده را به ما بخشید.

"شاد بودن،تنها انتقامیست که میتوان از زندگی گرفت."
(ارنستو چگوارا)